chapter1

มันเป็นวันเสาร์แรกของเดือนกุมภาพันธ์ จำได้ว่าแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาที่ครัว ฉันนั่งทานมื้อเช้ากับพ่อ รายละเอียดสิ่งของบนโต๊ะ ไม่มีอะไรสลักสำคัญ

แม่เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำยาหมักผมที่ใช้ประจำ ยืนข้างๆพ่อ และโน้มหน้าลงไปจูบ ตอนนั้นฉันคิดไปว่า วันนี้ ก็เหมือนเมื่อวาน ฉันจะใส่เสื้อผ้าหนาๆ ออกเดิน  ไปที่ลำธาร ..

แต่ผิดถนัด แม้ทุกอย่างจะดูคล้ายความรัก

ทั้งสองสบตากันตอนที่แม่นั่งลง ฉันยกแก้วนมขึ้นดื่ม ไม่ได้เอะใจอะไร  แต่แล้ว โลกของฉันหยุดนิ่ง เมื่อพ่อกับแม่พูดว่า พวกเขาตัดสินใจแยกทางกัน เป็นทางออกที่ดีที่สุด...

กับความจริงที่เลวร้ายได้เอ่อล้นขึ้นมาถึงคอ ฉันก้มลงมองชามซีเรียลแทนการมองพวกเขาคนใดคนหนึ่ง ควานหาเสียงไม่พบ เม้มปากแน่น รับรู้ได้ถึงรสชาติ ถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ข้างในเมื่อต้องเผชิญกับครอบครัวแตกแยก

ภาวนาให้ฝันร้ายนี้ผ่านไปเสียที โปรดสะกิดฉันให้ตื่นขึ้นมารับเอาพรจากหัตถ์ของพระเจ้า ตื่นขึ้นมาพบเจอความสุขของวันใหม่

นั่นคือวันใหม่ ของฉัน รูปโฉมใหม่ที่มาด้วยราคาแพงหรา จ่ายมันทั้งหมดด้วยเศษซากชีวิตที่เหลือ

ฉันไม่สามารถบดบังชั่วขณะแห่งความจริงและความเจ็บปวดนั้นได้  ชำเลืองมองพ่อ ตามด้วยแม่ เสียงของพวกเขาไม่สามารถผ่านเข้ามาในความคิดของฉันได้ ฉันนั่งนิ่ง ตรึกตรองกับเรื่องที่เพิ่งเกิด ความจริงที่ว่าพ่อแม่ลงมากินอาหารเช้า ยิ้มใส่หน้ากัน จากนั้นก็แยกทางกัน และเหลือชามไว้ให้ฉันล้าง ความคิดนี้ทำร้ายฉัน

“ทางที่พ่อกับแม่เคยเดินด้วยกันมีหนูบ้างไหม? แล้วตอนนี้ล่ะ หนูควรไปอยู่ที่ถนนเส้นไหน?”ฉันคิดว่าไม่มีที่ให้อยู่ มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องขยายขาและเดินถ่างควบทั้งสองทาง ต้องวุ่นกับการวิ่งไปมาระหว่างบ้านสองหลัง หรือแย่กว่านั้น พ่อหรือแม่เลี้ยง

ตาฉันแสบร้อนเพราะความเจ็บปวด สถานการณ์ที่รายล้อมทำให้หายใจไม่ออก 

ฉันยืนมองดูพวกเขา รู้สึกถึงเนื้อไม้หยาบๆของเก้าอี้ที่ขา ทนไม่ได้กับการเสแสร้งนี้  พวกเขามีความสุขในความสิ้นหวังของฉัน     พ่อแม่ กุมภาระของตัวเองและโลกไว้ในอุ้งมือแล้วผลักลงบนไหล่ฉัน

ตอนนั้น คิดแต่เพียงว่าฉันต้องไป ออกไปให้พ้นจากชายคาบ้านหลังนี้  ฉันออกเดินทั้งที่หัวยังว่างเปล่า ความสับสนและโลกทับถมฉันทันที